Dzień – wspomnienie lata

dzień – słoneczne ćmy,

nagle w tłumie w samym środku miasta

ty, po prostu ty.

Dzień – godzina zwierzeń,

dzień – przy twarzy twarz.

szuka pamięć poplątanych ścieżek,

lecz czy znajdzie nas.

Tyle słońca w całym mieście, nie widziałeś tego jeszcze –

popatrz, o popatrz!

Szerokimi ulicami

niosą szczęście zakochani –

popatrz, o popatrz

wiatr porywa ich spojrzenia, biegnie światłem w smugę cienia –

popatrz, o popatrz!

Łączy serca, wiąże dłonie,

może nam zawróci w głowie też.

Dzień – powrotna podroż,

dzień – podanie rąk,

ale niebo całe jeszcze w ogniu

chce zatrzymać wzrok.^[2]