Ona:

Tylko w twoich wierszach

czuję się bezpieczna,

w rymów twych ramionach – spokojna.

Tu odmieniona słowem

wszystkim stać się mogę,

tu gdzie mnie nic nie smuci,

gdzie mnie nie porzucisz...

Pisz więc dalej,

twórz w zapale,

powtarzaj stale

że moje oczy,

że moje usta,

że moje włosy,

sam zresztą wiesz.

Pisz wiersz,

pisz o nas wiersz

On:

Dusza – delikatna rzecz,

kruchsza niż myślałem jest.

Na festiwalach win stracona,

rozmył ja brokatowy deszcz,

lecz czy zrozumie to poety żona

prosząc o jeszcze jeden wiersz.

Ona:

Tylko w twoich baśniach

wszystko się wyjaśnia,

tutaj nigdy nie ma złego zakończenia.

Tutaj godzinami

tańczę przed lustrami,

w złote suknie stroję,

a wszystkie są moje.

Pisz więc dalej,

twórz w zapale,

powtarzaj stale

że moje oczy,

że moje usta,

że moje włosy,

sam resztę znasz.

Pisz baśń,

pisz o nas baśń.

On:

Dusza – delikatna rzecz.

kruchsza niż myślałem jest.

Na festiwalach win stracona,

rozmył ja brokatowy deszcz...

Lecz czy zrozumie to poety żona

prosząc o jeszcze jeden wiersz.^[1]