Ku Wam pobiegnę – co piersiami swemi

stawiacie opór męski wrażej sile

i krwią swą łono użyźniacie ziemi

tęskna myśl nasza – ku Wam... coście tyle

przeszli już trudów i znojów bez granic

i życie mając sobie i śmierć – za nic!

Ku Wam... Pobiegnie z zmierzchem po cichutku,

kiedy się łamać będziemy opłatkiem

we łzie serdecznej i krwawiącym smutku;

– ta myśl doleci Was, choć sił ostatkiem

i powie – (biedne jest serce człowiecze)

jak nam tu bez Was smutnie dzień się wlecze!

Lecz wasze serce niechaj się nie łzawi,

niechże się ulży dziś waszej udręce

w tę noc, gdy w lichej w pastuszej stajence

Chrystus maleńki ludziom błogosławi –

więc niechże noc ta wam słońca nie gasi

o, utęsknieni, drodzy bracia nasi!

Wierzcie – będziemy przy was dzisiaj wszyscy

tam – w pustem polu wśród waszego znoju

Waszym tęsknotom i cierpieniom bliscy,

niby anioły ciszy i spokoju

staniemy przy was... każdy ból, jęk głuchy

koić będziemy, jako dobre duchy!

Niech wszystkim snom się waszym stanie zadość,

dziś – gdy zmierzch skryje dnia promień ostatni,

spokój dziś z wami – wesele i radość!

Oto wam ślemy z serca uścisk bratni

i uśmiech słońca – o bracia najszczersi,

wyście naszemu sercu dzisiaj pierwsi!^[1]