Polski ułan snami słynie

o kwitnącym rozmarynie

o dziewczynie, która czeka

gdy werbel gra

kiedy schodzi dzień do dnia.

Nie chce cisawego konia

Ni szabelki, ani błonia

chce poetom żyć na przekór

choćby wśród burz

rozkwitały pąki róż.

 Niech poeci się przelękną

 śmierci, w której widzą piękno

 zbrojni jedną myślą grzeszni

 Żeby piękniej było w pieśni.

Ni bagnetem w strasznym boju

chce się bić, bo chce pokoju

Chce z manierki gorzałczyną

zaklinać los

Zapić swój męczeński stos.

Dzielny ułan się zaperza:

Spadać z konia nie zamierzam

I mogiła jest nie dla mnie

za wcześnie wszak

Na niebieski pchać się szlak.

 Niech poeci się przelękną

 śmierci, w której widzą piękno

 zbrojni jedną myślą grzeszni

 Żeby piękniej było w pieśni.

Za poległych moich braci

Chętnie oddam swój kabacik

z wyłogami jak w piosence

Chcę żeby już

Z pól bitewnych opadł kurz

Więc nie trujcie nam poeci

Żeśmy malowane dzieci

Że w okienku panieneczka

Piękna jak w snach

Kiedy w oczach krew i piach.^[1]