Dostojni wiekopomnej sławy majestatem

Drzemią, na sen śmiertelny zaklęci w marmurze;

Górą kopuła kwitnie w skamieniałe róże

I głazy ścian kamiennym rozwiły się kwiatem.

Spokój, cisza i jasność – jakby tam, nad światem

Z krwi, ognia i żelaza nie szalały burze,

Jakby tam cała Polska w posoki purpurze

Nie leżała, pożarów oblana szkarłatem.

Baśnią, marzeniem zda się ten szczęścia wiek złoty

Nam, co ból z piersi matek ssaliśmy w kolebce.

Naszą dolę wykuły ciężkie nieszczęść młoty.

Nasz wiek stopą żelazną po sercach nam depce…

Szczęście? Wielkość?… My znamy tylko żar tęsknoty,

Jak tęskniący za słońca złotym blaskiem – ślepce!^[1]