W Krakowie za rynkiem stoi

dziadek z kminkiem.

Babka przy nim z koprem.

Kupcie, bo to dobre!

A po co nam kminek,

a czy nam go trzeba?

Upieczemy sobie

z takim kminkiem chleba.

Chleba razowego,

chleba rumianego.

Jak go dzieci zjedzą.

Urosną od tego.

A co z tego kopru?

A kto nam poradzi?

Zakwasimy z koprem

ogóreczki w kadzi.

Będą w sieni stały,

będą nam pachniały.

Pójdzie sobie zimą Marek

weźmie sobie parę.

Pójdzie Magda, Pietrek

wezmą sobie ze trzy.

Mama pod kominkiem

da im chleba z kminkiem.

A jak się najedzą

dopiero powiedzą:

Nie ma to jak z beczki

z koprem ogóreczki!^[1]