Coraz częściej deszcz przelotny

Pod oknami śpiewa,

A nocami wiatr-pustelnik

W sadzie gruszki zrywa.

Spójrzcie tylko, moi mili:

Wschodzi ozimina.

W bursztynowym kręgu lata

Dopala się wrzesień,

Spopielałe mchy roznosi

Po zrudziałym lesie.

Ma się zatem, moi mili,

Ma się już pod jesień.

Spójrz! Popradem gęsie pióro

Jak żaglówka płynie.

Fruną nad nim złote liście –

Kolorowe motyle.

I ostatni redyk schodzi

Z siwych gór w dolinę.

W bursztynowym kręgu lata

Dopala się wrzesień,

Spopielałe mchy roznosi

Po zrudziałym lesie.

Idzie do nas, moi mili,

Idzie do nas jesień.

Już powoli pustoszeją

Gniazda pod okapem.

Wypłowiała czerwień malwy,

Mak się żegna z makiem.

Wieczorami chłód się wkrada

W progi naszej chaty.

W bursztynowym kręgu lata

Dopala się wrzesień,

Spopielałe mchy roznosi

Po zrudziałym lesie.

Przyszła do nas, moi mili,

Przyszła do nas jesień.^[2]