W góry, w góry miły bracie

Tam swoboda czeka na cię

W góry, w góry miły bracie

Tam swoboda czeka na cię

W góry, w góry miły bracie

Tam swoboda czeka na cię

Pisał kiedyś Pol Wincenty

Miast spokojnie czekać renty

Przez to hasło pana Pola

Jakże ciężka nasza dola

Kto żyw w mieście, w polu, w lesie

Uporczywie w górę pnie się

I tak sobie właśnie śpiewa

W góry, w góry miły bracie...

O jednego tam widzicie

Właśnie wylazł, siadł na szczycie

I wyciągnął wielki hebel

I wygładził sobie szczebel

Po czym dalejże ze szczytu

Zrzucać stosy akt, monitów

Tu uchwała, a tam bilans

Bo co ni ma jak se wylazł

W góry, w góry miły bracie...

Lecz jak szczur na wieżę w Pizie

Już następny za nim lizie

Nagle wszystko poszło gazem

Buchnął krzyk: „Hej! Chłopy, razem!”

I już tam gdzie tkwił ten piewnik

Całkiem nowy wlazł „taternik”

Ale hola, nie na długo

Już tam w dole słychać lu-go

W góry, w góry miły bracie...

I tak przez te głupie rymy

W górę, w górę się uczymy

Zamiast popracować w dole

Zrobić krzesło, zorać pole

Nie, nie dla nas stąd korzyści

Każdy będzie w chmurach błądził

Boźwa kurwa alpiniści

Ale nas ten Pol urządził!

W góry, w góry miły bracie...^[1]