I

Obraz mi się nasuwa

Sprzed lat nieomal stu:

W małym kinie – moja babunia,

A przy niej dziadek mój.

 Ref.

 Małe kino:

 Niemym scenom daje głos pianino.

 Oplątani marzeń pajęczyną

 Mój dziadunio z babcią w loży swej.

 Małe kino:

 Na ekranie Rudolf Valentino

 Gotów jest dla ukochanej zginąć;

 Dziadek czule otarł babci łzę.

  To jakby o nich był film,

  Więc tak wpatrzeni,

  Ach, jak wzruszeni

  Miłością swą.

 W małym kinie:

 Nikt od dawna nie gra na pianinie,

 Nie ma już seansów w małym kinie,

 Gdzieś się rozwiał naszych dziadków świat.

II

Dziś w kasie multikina

Bilet sprzedano mi;

Gdy już w miękki fotel się wbiłam,

Błysnął ekran i…

 Ref.

 W multikinie:

 Pośród mlaskań się rozpoczął diner;

 Każdy wchłania, co tam zdołał przynieść,

 Wpadł w szaleństwo żołądkowy sok.

 W multikinie:

 Sala gryzie, żuje oraz pije;

 W nozdrza lepki zapach frytek bije

 I prażonej kukurydzy woń.

 Multikino:

 W studniach gardeł tony chipsów giną,

 Miąższ parówek miesza się ze śliną,

 Po łapczywych ustach ścieka sos.

 Po prawej jakiś czas już

 Krztusi się facet,

 Chyba fistaszek

 Nie podszedł mu.

 Multikino:

 Obok dresiarz łoi tanie wino.

 Sprawdzam, czy portfela mi nie zwinął.

 W tyle gdzieś rozbite chrzęści szkło.

 W multikinie:

 W pierwszych rzędach wóda strugą płynie,

 Ktoś przypala jointa swej dziewczynie,

 Cheesburgera zwraca za mną gość.

 W multikinie:

 Ja dresiarza grzecznie proszę, by nie

 Chlapał więcej mi na głowę winem

 – Trafia mnie kawałek bułki w nos!

 Ref.

 Multikino:

 Tak kolejny gastro-seans minął,

 Do toalet tłumek już odpłynął,

 Dojedzony gaśnie smutno film.

 Ja w fotelu,

 Gryząc wargi, ketchup z włosów ścieram,

 Jeszcze chwila, zanim się pozbieram,

 Jakże żal mi tamtych małych kin…

 Jakże żal mi tamtych małych kin…^[1]