on w końcu dotknie cię

ten przenajpierwszy raz

i przemieszają się

zapachy waszych ciał

i już nie powiesz: nie

a cicho szepniesz: tak

i tak zakończy się

sen który dotąd trwał:

twe dzieciństwo

do domu wrócisz i

najmilej jak się da

powiesz „dobranoc” im

„cześć mamo”... „tato pa”...

a w swym pokoju dziś

do rana będziesz łkać

i twój pluszowy mis

na dobre z łóżka spadł

nie pytaj jaki to był szyfr

bo raz się zamykają drzwi

do dzieciństwa

tu nie pomoże nawet ci

wyrwanie kilku kartek tych

z pamiętnika

choć nie koniecznie dziś

choć nie koniecznie z nim

to się musiało w końcu stać

to się musiało w końcu stać

to się musiało w końcu stać

ze właśnie dziś

straciłaś swe dzieciństwo

to właśnie dziś

straciłaś swe dzieciństwo^[2]