Nieustannie ćwierka jak ptaszek w mojej głowie

od wielu dni już co dzień,

odbiera spokój i ciszę, i zdrowie,

wciąż za mną chodzi jak cień.

Ach, ta melodia nieznośna,

uparta po całych nocach się śni,

bez chwili przerwy gra mi

i znam ją już na pamięć,

lecz ciągnie mnie, by znowu dziś...

W melodyjnym rytmie przewędrować miasto

śpiewać i wesoło do wszystkich się śmiać.

Choć ogarnia wstyd mnie, bo przecież nie las,

ale dziś nie mogę spokojnie iść spać.

Bo każdy fruwa tak noc i dzień,

gdy porwie go ten rytm tak jak mnie.

Spójrz tylko: w melodyjnym rytmie

płynie tłum koło mnie:

księżyc też do tańca

chęć pewno by miał.

Neonami kwitnie śródmieście ogromne,

gonią mnie sygnały tramwajów i aut.

Och, rytmie ty uparty, idź już sobie, idź!

To już nie są żarty tak męczyć mnie wciąż.

Wstydź się, wstydź.^[1]