Zamknięta w tym pokoju z oczyma

wpatrującymi się w jeden mały punkt

Na śniadanie dostaje pocałunek księżyca

gdzieś za ścianą budzi się mój nowy dzień

Z marzeń buduje swoją nienawiść

na ścianach maluje swój dziki gniew

Za drzwiamy słyszę ich słowa, ich śmiech

a oni nigdy nie usłyszą mnie

Siedzę i czekam, wiara to siła

Jest mój własny świat, żyje tylko ja

Wszystko jest inne, nie istnieje nadzieja

Jest mój własny świat, umrę tylko ja

Za oknami noc biała od mrozu,

rozpłaszczona na szybach białymi kwiatami

Przez szparę przeciska się światło księżyca

jak kochanek tuli i całuje mnie

W sukni zielonej błądze w przestrzeniach

skazana na ciemność uciekam przez śmierć

I zdzieram sukienke ubieram się w gniew

by wytrwać w tym świecie by nie poddać się

Siedzę i czekam, wiara to siła

Jest mój własny świat, żyje tylko ja

Wszystko jest inne, nie istnieje nadzieja

Jest mój własny świat, umrę tylko ja^[2]