La, la, la...

Dla nas niestraszne

słoty i chłody,

choć puste, smutne

jeszcze ogrody.

Zaraz zakwitną

białe jabłonie,

sadom wiśniowym

w pas się pokłonią.

My pójdziemy z gitarami,

z wesołymi gitarami

pośród polskich wierzb.

My pójdziemy z gitarami,

z wesołymi gitarami

przez wiosenny deszcz.

La, la, la...

Róże zakwitły,

róże gorące

nad Morzem Czarnym,

pod złotym słońcem.

Cieszmy się życiem,

słońce nam świeci,

piękna jest młodość,

na skrzydłach leci.

A więc chodźmy z gitarami,

z wesołymi gitarami

przez wysoki las.

A więc chodźmy z gitarami,

z wesołymi gitarami

do lipcowych gwiazd.

Złoty słonecznik

schyla już głowę,

mkną nad Dunajem

wiatry wrześniowe.

Na złotą Pragę

liść leci z drzewa,

nie ma jesieni.

Młodość w nas śpiewa.

My pójdziemy z gitarami...^[1]