W październiku na stołówce

w szatni mi podałeś palto

i poszliśmy w taką jesień

dla nas złotą i otwartą...

szerokimi alejkami

park prowadził nas do siebie

i czy więcej było liści

czy też pieszczot naszych nie wiem...

tęsknie coraz mniej...

coraz mniej pamiętam...

zamyślona zbyt

lekko uśmiechnięta

świat pęknięty w pół

jak ze zdjęć podartych...

bukiet suchych róż

straszy nic nie warty

mówisz do mnie takie rzeczy

do tramwaju skacząc w biegu...

taka dziwna nasza miłość

jak poziomki w śniegu

rozsypane pełną garścią

i jak wrony w tulipanach

taka dziwna nasza miłość,

której nikt z nas nie miał w planach

tęsknie coraz mniej...

coraz mniej pamiętam...

zamyślona zbyt

lekko uśmiechnięta

świat pęknięty w pół

jak ze zdjęć podartych...

bukiet suchych róż

straszy nic nie warty

zbyt szczęśliwa i naiwna

uwierzyłam w to kochanie

tylko co się robi dalej,

kiedy nic już nie zostanie?...^[1]