Dwojgiem ramion o Bałtyk wsparta,

ziemio nasza, bądź pozdrowiona.

Jak żołnierska przy tobie warta

rzeka Odra, Wisła zielona.

Jak żołnierskie przy tobie serce

stukot fabryk i morza śpiew –

to ty dajesz skrzydła piosence,

to dla ciebie trud nasz i krew.

W ramionach Wisły i Odry,

w matczynym uścisku rzek,

sercem wiernym i chrobrym,

ojczyzno, będę cię strzegł.

To od Wisły ku tobie, niegdyś,

szedł z drużyną Bolesław Chrobry i,

jak ziarno, w odrzańskie brzegi

sadził słupy z piastowskim orłem.

Dziś to ziarno wydało plony –

wzlata z  hełmów piastowski ptak.

Lśni fala na Odrze spokojnej,

pieśń żołnierska leci jak wiatr.

W ramionach Wisły i Odry...^[1]