Słońcem i kwiatami, słońcem i kwiatami,

Deszczem i rosami błogosławi Bóg

Ziemi, którą długo orał kartaczami,

Znaczył mogiłami i zgliszczami wróg.

Jeszcze bój się sroży, ziemia pod nogami

Drży w ognistym wieńcu purpurowych smug,

A już dobre wieści płyną dolinami,

Słońcem i kwiatami kładą się na próg.

Śmieją się dokoła dziecinne radości,

Modli się gdzieś w niebie srebrnogłosy śpiew,

Ze spalonych włości wyszli ludzie prości,

Na żołnierskie groby rzucać złoty siew.

– Leżcie… cicho leżcie, nieproszeni goście,

W szumach traw rosnących i kwitnących drzew!

Przyjmą was gościnnie dziadów naszych koście,

Przyjmie was gościnnie ojców naszych krew!

– Spadną ciepłe deszcze, spadną srebrne rosy.

Na błękitach tęcze porozwiesza Pan –

I na waszych grobach zafalują kłosy,

Do stóp waszych polski pokłoni się łan!^[1]