Co taki człowiek z życia ma,

Któremu wciąż pobudka gra,

W co taki człowiek, czyli ja,

Wciąż poganiany wierzyć ma.

Mnie bardzo nudzi równy szyk,

Alarmu hałas, pieśni rytm,

Rozkazy próżnych starych wyg,

Co z wiersza czynią pusty bryk.

Ja chcę być ogromna jak los

I mała jak kos,

Przeklinam wciąż kaprali głos!

Ja chcę być obłędem we śnie,

Okrętem we mgle,

Nie słyszeć, jak pogania mnie.

W szeregu nie chcę, nie chcę stać,

W szeregu ziewać, gnić i spać,

Co tydzień baty głupio brać

I dostatecznie w końcu zdać.

Co taki człowiek powie, gdy

Otworzą się ostatnie drzwi,

Czy będzie to wesoły szok,

Czy każą znowu równać krok?

Ja chcę być ogromna jak los...

Znajomych ludzi w raju tłum,

Aniołów zwinnych cała brać,

Lecz zamiast tańczyć, spijać rum,

W szeregu znowu muszą stać.

Na ziemię każdy wracać rad,

Lecz nazbyt biedny jest ten świat,

W szeregu biegniesz kilka lat,

A potem jazda w boski sad.

Ja chcę być ogromna jak los

I mała jak kos,

Przeklinam wciąż kaprali głos!

Ja chcę być obłędem we śnie,

Okrętem we mgle,

Nie słyszeć, jak pogania mnie^[2]