To była blondynka,

ten kolor włosów tak zwą.

Sprawiła, że miałem

wakacje koloru blond.

Popołudniową godziną

spotkałem po prostu ją,

dziewczynę z bursztynu,

na wydmach koloru blond.

A potem słońce, plaża,

a czas obok sobie biegł

i zamiast kalendarza

co dzień jej przybywał pieg,

jeden pieg.

Tych piegów było trzynaście,

a może trzydzieści dwa.

W tym czasie się mieści

blondynka, plaża i ja.

To staje się prawdziwe,

kiedy pozostaje w nas.

Jej płową, złotą grzywę

co noc wichrzy ciepły wiatr

w moich snach.

To była blondynka,

ten kolor włosów tak zwą.

Sprawiła, że miałem

wakacje koloru blond^[1]