Zawsze już wspominać będziesz

ten pierwszy bal,

w krąg barwny tłum

i blask, i szum

spoglądasz w głąb

lustrzanych sal.

I nagle przyjdzie ktoś,

popatrzy w oczy,

ujmie cię wpół...

Już dzwoni śmiech

tysiącem ech

już w walca krąg

twój szal się wsnuł.

Gdy tańczysz tak,

wirujesz tak,

warkocza splot na ramię spadł,

w zawrotnym pas zgubiłaś

białą różę...

Może dziś pokochasz kogoś,

ach, któż to wie?

Już jest ci żal, że minie bal

i przyjdą puste szare dnie.

Ktoś schylił się i podniósł kwiat,

przechowa go przez wiele lat

na sercu swym, a serce bije mocno...

Już się przed miłością

jego nie zdołasz skryć

i czujesz, że oplata cię

niedostrzegalna oczom nić.^[1]