Udomowienie

przez

niedomówienie,

niedogadanie w łanie.

Łan koniczyny,

nasze kończyny,

kończyn miłosne

wikłanie.

Z kończyn wikłania

sztych się wyłania

łez

wytrawiony rosą.

Łan koniczyny

twój krzyk – kończymy,

bo tatko

lecą tu z kosą!

Wołanie w łanie

– gdzie jest ubranie?!

A tatko bliżej

i bliżej.

W tych koniczynach

szamotanina

i rozbiegane

negliże.

Udomowienie

przez

zaniemówienie,

zeznań plątanie

w łanie.

Wśród rękoczynów

ślubu terminu

przez tatkę

wyznaczanie/bis

narzucanie

Udomowianie

przez

znieruchomienie

z kosą nad głową

w łanie.

Łan koniczyny

niczyjej winy

orzec nie będzie

już w stanie.

Ten łan zielony

dawno skoszony

moją rozterkę skrył

w sianie

glossa:

Nie tracę wiary

w tatki hektary,

które w przyszłości

dostaniesz.

da Bóg w przyszłości

dostaniesz.^[1]