Wyjmijcie skrzypce, Hercowicz!

Podobno gracie jak z nut?

Trzeba by, wiecie, coś zrobić.

Coś ludziom dać za ich trud.

Ody los pozbawił ich premii,

Gdy wokół ciemność i śnieg,

Pan zagra na akademii

Coś wesołego, nie?

I raz, i dwa, i trzy

Rżnij Walenty, rodzą się sny.

Idzie lepsze, maestro please:

Schubert raz i coś na bis!

Wódeczka, płacz i śmiech.

Everybody – a sala w śpiew!

Pani ma gołe plecy, pan frak.

Mistrzu, forte, choć w nutach nie tak!

Hercowicz, czemu nie gracie?

Z ludzi nie wolno kpić.

Wy tam brylantów szukacie,

A nam nie szukać, nam żyć!

Zresztą już wymyślono

Receptę na ziemski raj:

Trzy, cztery – i unissono!

Graj pan, Hercowicz, graj!

I raz, i dwa, i trzy!

Rżnij Walenty, rodzą się sny!

Idzie lepsze, maestro please:

Schubert raz i coś na bis!

Wódeczka, płacz i śmiech.

Everybody – a sala w śpiew!

Wszystko zgrane jak talia kart.

Czy to życie, czy kiepski żart?^[1]