Kłębiasto-pierzaste obłoki nad miastem

i noc niby Morze Północne,

A żony gąbczaste opchane śpią ciastem

i sny maja ciężkie i mocne

Pasiasto-kraciaści wśród kremów i maści,

wtopieni w żonusie mężowie,

też śpią nieświadomi,

że zaraz się o nich arktycznym skowytem opowie.

Hulatndrawalifala

Warmińskalevala

Był przedświt grudniowy gdy naraz dwie głowy

z poduszek się w ciemność uniosły.

Pstryk – światła w łazienkach, chlust – woda po rękach,

chlast – ostrza po twarzach zarosłych.

Tu jaja na bekon i kawa i mleko,

tam na czczo do płuc kilka sztachów.

Trzask drzwi, echa kroków, wychodzą już z bloków

z pogardą dla bólu i strachu.

Hulatndrawalifala

Warmińskalevala

Jak zorza polarna świeciła Husqvarna

z bilbordu za przejściem dla pieszych.

Szli obaj w tę stronę i nagle... CZERWONE!

Stanęli choć każdy się spieszył.

– Cześć Rychu

– cześć Wiechu – dwa kłaczki oddechów

skłębiły się w mroźnej przestrzeni.

– Idziemy?

– Nie bardzo... czerwone

– Nie fanzol! I tak już jesteśmy spóźnieni.

– Nie warto próbować tu mogą zhaltować,

szlag trafi i dniówkę i premię.

– No chyba żartujesz! To tyle kosztuje?... Nie wierzę...

– Idź! Sprawdzaj, beze mnie.

Hulatndrawalifala

Warmińskalevala

W tym miejscu, uwaga, urywa się saga,

co dalej? – Do końca nikt nie wie.

Czy poszli? Czy przeszli? Czy klęskę ponieśli

na przejściu dla pieszych w Pieczewie?

Lecz Rychu i Wiechu są dla nas pociechą,

że może nie wszystko stracone,

że jeszcze nam starczy odwagi by walczyć,

gdy chce się na drugą przejść stronę.

Bo tam miecza klinga i sława wikinga

i złotem mieniąca rzeka.

Każdemu pisana wszak życia odmiana,

choć czasem ją lepiej przeczekać.

Hulatndrawalifala

Warmińskalevala^[1]