O! Jerozolimo,

smutnych naszych proroków opłakana łzami,

krwią męczenników naszych zmyta! Dziś cię plami

rezygnacja niewoli, co jest ciężką zimą

wieków ziarnu ludzkiemu; ale z wiosną, z wiosną,

gdy światu pękających lodów huk obwieści

Zmartwychwstanie – zakwitniesz ty, grodzie boleści,

jako sad, co się szatą przystraja radosną!

Bo nie wierzę, by siejba to być miała marna,

co w twą rolę rzucała boleściwe ziarna:

męczenników krwią ziemia pod twym brukiem żyzna

i są wichry w ulicach, co mówią: Ojczyzna!

i jest krzywdy siew żywy, chociaż utajony,

który wschodząc rozsadza skaliste zagony!^[1]