Choćbyś morzem żeglował,

choćbyś lądem wędrował,

nie wiem jaką krainą ciekawą,

ona wezwie cię dłońmi,

sen ją w nocy przypomni

i jak dziecko zawołasz: Warszawo!

A niech zerknie, mój bracie,

księżyc na Mariensztacie

albo liść zawiruje złotawy,

niech wiatr dmuchnie od rzeki,

a już jesteś na wieki

zakochany w urodzie Warszawy!

Choćbyś morzem żeglował,

choćbyś lądem wędrował,

nie wiem jaką krainą ciekawą,

ona wezwie cię dłońmi,

sen ją w nocy przypomni

i jak dziecko zawołasz: Warszawo!

Bo to ona, wciąż ona,

nasza niezwyciężona,

promieniami okryta i sławą.

Myśli nasze wciąż o niej,

serca nasze wciąż do niej,

wszystko dla niej, dla ciebie, Warszawo!^[1]