Ach, przykry to widok, przykry

Żałosny niesłychanie

Kiedy osobnik bez ikry

Otrzyma ważne zadanie

Gdy szef co chce go podbechtać

Zapaskudza biednemu życie

Mówiąc – „Kolego Dreptak,

Ja wierzę, że wy to zrobicie”

Nieszczęśnik ów w pierwszym momencie

Rośnie we własnej opinii

I wierzy przez moment święcie

Że rzecz wspaniałą uczyni

Rozpiera go zapał twórczy

Wizje mu roją się mgliste

A potem się naraz kurczy

I myśli ze strachem – „O Chryste!”

I zaraz pustka we wnętrzu

I zaraz w sercu nieznośnie

I zaraz trudności się piętrzą

A to zadanie rośnie

Ach przykry to widok przykry...

Cierpi biedny niezguła

Organizm herbatą nawadnia

Gubi się w licznych szczegółach

Co chciałby je z kimś pouzgadniać

Ba, pouzgadniać lecz z kim?

Głowa jak garnek pusta

Papierosowy dym

Zasłania świat jak chusta

Herbatę za herbatą

Warcząc jak dwa ratlerki

Filtrują z dezaprobatą

Zdezelowane nerki

Szare komórki trzeszczą

Mózg oszalały kipi

I rodzi myśl złowieszczą

Chyba pójdę coś wypić

Ach przykry to widok przykry...

A nad ranem przechodnie

Ujrzawszy w szarym mroku

Znane sztuczkowe spodnie

Wystające z rynsztoku

Mówią – „Patrzcie koledzy

To Dreptaka ubranie!

Pewnie szef tej nieszczęsnej lebiedze

Znowu powierzył jakieś odpowiedzialne zadanie”.^[1]