Tęskno, bracia, rzucić niwy,

Gdzie nam płynął wiek szczęśliwy,

Gdzie rodzina

Nas wspomina,

Drogi każdy kwiat.

Tęskniej jeszcze na tej ziemi

Rzucać swoich nie ze swymi,

Iść na wieki

W kraj daleki,

Czekać lepszych lat.

Czekać myślą, duszą wrzącą,

Aż i stamtąd nas odtrącą,

Lub z dzikimi

W spiekłej ziemi

Każą toczyć bój.

A tym gościom, co obficie

Dla nich dali krew i życie,

Miast nagrody,

Bez swej szkody.

Łez wyleją zdrój.

Gdzie my pójdziem, dla nas wszędzie

Droga cierniem słać się będzie;

Wichry, chmury

Rykną z góry

Nutę naszych dum.

Lecz gdy chmury się otworzą,

Błysną dla nas jasną zorzą –

Z ich pościeli

Piorun strzeli,

Wiecie, w jaki dom.^{[1], [2]}