Ulicą młodzi idą,

miarowo dudni krok,

wesoła to drużyna

radością płonie wzrok.

Rytmicznie idą w nogę,

młodzieńcza kipi krew.

Przez całą długą drogę

młodych głosów płynie śpiew.

Jeśli wszędzie piosnkę się śpiewa,

wszędzie słyszy się głos pieśni tej,

widać pieśni tej ludziom potrzeba,

widać z pieśnią tą żyje się lżej.

Widać pieśni tej ludziom potrzeba,

widać z pieśnią tą żyje się lżej.

Nad rzeką młodzi idą,

nad chłodną spieszą toń,

nurkować, koziołkować,

opalać jasną skroń.

Wesoła to drużyna,

za zuchem idzie zuch,

a w każdym duch przyjaźni

i zapału w każdym duch.

Jeśli wszędzie piosnkę się śpiewa,

wszędzie słyszy się głos pieśni tej,

widać pieśni tej ludziom potrzeba,

widać z pieśnią tą żyje się lżej.

Widać pieśni tej ludziom potrzeba,

widać z pieśnią tą żyje się lżej.

Przed taką to drużyną

otwarty cały świat,

bo wszyscy za jednego,

każdemu każdy brat.

Gdy który się przewróci,

nie wpada wcale w gniew,

lecz zerwie się uśmiechnie,

i podejmie znowu śpiew.

Jeśli wszędzie piosnkę się śpiewa,

wszędzie słyszy się głos pieśni tej,

widać pieśni tej ludziom potrzeba,

widać z pieśnią tą żyje się lżej.

Widać pieśni tej ludziom potrzeba,

widać z pieśnią tą żyje się lżej.^[1]