Co za siła, co za ton!

Głos jak złoto. Głos jak dzwon!

Sokół skrzydła ma szerokie,

a gwardzista piękny wąs.

Wąs podkręcę z miną lwa,

huknę basem – echo gra!

Będę śpiewał o dziewczynie,

co warkocze jasne ma.

Gdzie piaszczysty w rzece bród,

spotkam tam mój kwiat, mój cud.

I na ręce ją pochwycę,

wpław przeniosę w poprzek wód.

W twoich rękach dziś mój los.

Słońce schyla się jak kłos.

Idzie, idzie moja miła,

dwa rumianki zdobią włos.

Hej, zaśpiewam z całych sił!

Księżyc się za chmurkę skrył.

Czas zatrzymał się nad światem,

nie wiem, co tam zegar bił...

Coraz więcej gwiazd i ros

i coś przycichł grzmiący głos,

a to granie, to śpiewanie

rozczochrało całkiem wąs.

Co za siła, co za ton!

Głos jak złoto! Głos jak dzwon!

Sokół skrzydła ma szerokie,

a gwardzista piękny wąs.^[1]