Stanę przed życiem jak przed szybą zachlapaną farbami

różności się do niej przykleiły

zwykłe dni na przemian z marzeniami

Wspomnienia Twoich rąk, Twoich objęć, pocałunków

Otoczki Twych uśmiechów, podarunków

Wszystkie kształty, które kiedyś mi nadałeś

I jeszcze westchnienia i szepty bezwstydne

Wrzucam to wszystko do plecaka i szybko w drogę

Zanim pomyśle nim zapłacze

Zanim zaboli przestanę wierzyć

Że chciałbyś powiedzieć, powiedzieć proszę zostań

Zanim się przyznam jak bardzo

Chce to usłyszeć i w to uwierzyć

I jeszcze westchnienia i szepty bezwstydne^[2]