Wezmę ja skrzypki z zielonej lipki

I ze strunami złotemi

I na nich grając, ludziom śpiewając

Będę ja chodzil po ziemi.

Z domu do domu, jak gdzie i komu

Będę ja przygrywać ładnie;

Albo radośnie, albo żałośnie,

Jak gdzie i komu wypadnie.

Bo gdy zobaczę, że człowiek płacze,

I że łza wisi na rzęsie,

To mnie samemu, nie wiedzieć czemu,

Natychmiast serce się trzęsie.

Hej, wy ojcowie, co po dąbrowie

Smutni do lasu ciągniecie;

Bóg was pokrzepi, i będzie lepiej,

I szczęśliwymi będziecie.

Hej! Dana, dana, skrzypko kochana,

Gdyby nie te twoje struny,

Jużbym ja sobie spoczywał w grobie

U tej mej lipki zielonej.^[1]