Chcę Wam dziś opowiedzieć bajkę o Pirinie(1)

Gdy na dworze ludzi cienie ścina mróz

A tam szerokie, zielone doliny

Na szczytach słychać wiatru szum

 Wieje wiatr, wieje wiatr nad Wichrenem

 Wieje wiatr, wieje wiatr nad Dżengałem

 Choć tutaj tylko trawa i kamienie

 Tu pozostało serce całe

Na świat zamknąłem oczy i patrzę na szczyty

Białe marmury odbiły oczu blask

Nade mną Wichren znów chmura spowity

W Dżengał piorunu bije trzask

 Wieje...

Czy kiedyś jeszcze powrócę w mój Pirin

Zanurzę w stawie rozpaloną twarz

Im dalej jestem, tym lepiej czuję

Na twarzy znad Wichrenu wiatr

 Wieje...^[1]