Noc styczniowa zadrżała od huku,

artylerii rozdzwonił się dzwon

i na przełaj, z okopów, przyczółków,

wielkim szturmem potoczył się front.

Wicher stycznia zamienił się w burzę,

a żołnierze zmienili się w wiatr.

Pierwszy zerwał się żołnierz Waniusza,

urra! Urra!

zahuczało na cały świat!

A w natarciach szła z nami piosenka,

dolewała nam ognia do serc,

kiedy front faszystowski już pękał

w uderzeniu mocniejszym niż śmierć.

Wicher stycznia...

Szliśmy naprzód, jak groźne olbrzymy.

Zbierał burzę, kto zbrodnię tu siał.

I złamaliśmy wojnę tej zimy

ogniem katiusz, kaemów i dział.

Wicher stycznia...^[1]