Siądziemy razem na księżycu

albo gdzieś wyżej kto to wie

porozmawiamy tak o życiu

które w dole dalej toczy się

dokoła będzie cisza błoga

której nie zmąci żaden głos

nietknięta stopą Mleczna Droga

jak do nieba jak do nieba most

nie kapie kran i telefon nie zadzwoni

nie mamy kogo i czego się bać

i w nic nie wierzyć nie mogą nam zabronić

po żadnej stronie nie każą nam stać

A kiedy z dołu nas wypatrzy

jakiś uczony bardzo men

to może ludziom wytłumaczy

najdziwniejszy najdziwniejszy sen

Dlaczego nagle telefon przestał dzwonić

i nie ma kogo i czego się bać

I w nic nie wierzyć nie mogą im zabronić

po żadnej stronie nie każą im stać

I że o siódmej rano

kiedy z pościeli wstaną

by na spotkanie ruszyć dnia

to zaczną w uniesieniu

nazywać po imieniu

to co od wieków imię ma

Sfruniemy wtedy delikatnie

na parapety szarych miast

I podzielimy się dostatkiem

przyniesionym z gwiazd^[2]