Więc można kochać i nie wiedzieć o tem

Po przypadkowym, najkrótszym spotkaniu

dłoń sobie wzajem podać w pożegnaniu

i w dusz spokoju odejść z bezpowrotem

By już nazajutrz, ledwo po rozstaniu

w dzień ów zabłądzić pamięci przelotem

i stając jakby przed czymś cudnem, zlotem

uczuć się nagle sercem na wygnaniu

I odtąd wracać wstecz wciąż, i na próżno

przesiewać przeszłość wspomnienia przetakiem,

by coś w niej znaleźć, co było żywotem

lecz smęt mży jeno szarym, suchym makiem,

jak proch w klepsydrze, co szemrze: „za późno!...”

wiec można kochać i nie wiedzieć o tem

(i w dusz spokoju odejść z bezpowrotem).^[2]