Śpi bieda, śpi bieda, a nędza ją budzi.

Chodź biedo, chodź biedo, pójdziemy do ludzi.

Oj, nie wstanę, oj nie pójdę, Nędzo moja złota

póki hasa między ludem kumoszka głupota.

Ogłaszają dniem i nocą że głupota zmarła

a głupota pyta: „po co?”, ogona zadarła.

Że głupota bez dyplomu niczym jest, niestety.

Kończy w domu, po kryjomu, uniwersytety

Śpi bieda, śpi bieda, a nędza ją budzi.

Chodź biedo, chodź biedo, pójdziemy do ludzi.

Co mi tak nad uchem kraczesz? Ludzie sami chcą tak.

Chcą tak łazić przy kieracie w głupoty homontach.

Kukły te od wschodu marzną, do zachodu gniją

zgadnij kto im takie ważne powykręcał szyje?

kto im dusze tak zmitrężył w cudo zawijasy?

I kto słowem swym siermieżnym, że z nich słuckie pasy?

Śpi bieda, śpi bieda, a nędza ją budzi.

Chodź biedo, chodź biedo, pójdziemy do ludzi.

Co mi tak bez przerwy mruczysz? Zrywasz mnie z poduchy.

Toż głupota przecie ludziom dodaje otuchy.

Tak se wzajem serca krzepią, że mnie rychło zniszczą.

Wciąż mnie klepiąc, klepiąc, klepiąc złoconą kopyścią.

Choć mi obiecują wiatyk, huczne egzekwije

ja w tym najlepszym ze światów trochę se pożyję.

Śpij biedo, śpij biedo, nędza ją utula

Lulilaj, lulilaj, ze śmiercią zalula.^[2]