Jestem taki jak wszyscy w około

Ulegam zupełnie tym samym zmianom

Rodzę się kiedyś tak samo jak inni

I widzę przed sobą to samo

I czuję, że to co przytrafia się wszędzie

Mnie również musi się zdarzyć

I to co się dzieje w przyrodzie najczęściej

I to co się dzieje najrzadziej

I wiem to bo sięgam daleko jak wódka w lodówce

Co chłodzi się, chłodzi się wciąż

I wiem to bo jestem tak żywy jak prochy w szufladzie

Które czekają, czekają i schną

Liczę się z tym, że co innych spotyka

Jest dla mnie stworzone na codzień

Fala za falą unosi i rzuca

Tak zbiera mi się i przechodzi

I wiem, że przed życiem nie ujdę z życiem

Bo ono dogoni mnie ręką dającą zastrzyk w pośladek

I nic się nie stanie ze mną takiego

Czego nie byłoby przedtem, bo wszystko nowe jest stare

I wiem to bo sięgam daleko jak rzeka za ścianą

O kilka ulic stąd

I wiem to bo serce mam takie gorące jak siano na słońcu

A rano okrywa je szron

I wiem to bo sięgam daleko jak rzeka za ścianą

O kilka ulic stąd

I wiem to bo serce mam takie gorące jak siano na słońcu

A rano jak szron

I wiem to bo sięgam daleko jak wódka w lodówce

Co chłodzi się, chłodzi się wciąż

I wiem to bo jestem tak żywy jak prochy w szufladzie

Które czekają, czekają i schną^[2]