Jedno niebo niosą nad głowami, jeden słońca dzban.

O tym samym mówią godzinami, mylą półmrok bram.

Uczą się swoich rąk, spojrzeń, myśli, słów,

Mają swój własny kąt, w ciepłym domu snu.

Wierzą w siebie zakochani

Wspólny jest ich świat,

Żyją jeszcze marzeniami swych dwudziestu lat.

Widzą błękit w szarym oknie,

Biegną miastem w pełnię łąk,

Gdy mijają ich przechodnie, są daleko stąd.

Widzą błękit w szarym oknie,

Biegną miastem w pełnię łąk,

Gdy mijają ich przechodnie, są daleko stąd.

Co dzień w oczy patrzą sobie śmielej, gdy nie widzi nikt.

Póki dzień chwilą jest, migotaniem barw,

Znaleźć chcą własną treść, zwykłych ludzkich spraw.

Wierzą w siebie zakochani

Wspólny jest ich świat,

Żyją jeszcze marzeniami swych dwudziestu lat.

Zamiast listów piszą wiersze,

Wróżą z wosku, gubią dni,

I szalone niosą serce, klucz do własnych drzwi.

Zamiast listów piszą wiersze,

Wróżą z wosku, gubią dni,

I szalone niosą serce, klucz do własnych drzwi^[3].