Raz staruszka błądzącego w lesie

Ujrzał lisek przywiędły i blady.

I pomyślał: „Znowu idzie Wiesiek

Wiesiek idzie, nie ma na to rady”

I podreptał do nory po ścieżce

I oznajmił stanąwszy przed chatą.

Swojej żonie lisicy Agnieszce

Wiesiek idzie, nie ma rady na to.

Zaś lisica zmartwiła się szczerze

I machnęła łapkami obiema

Matko Boska! Bądź ostrożny, Jerzy

Wiesiek idzie, rady na to nie ma

Może przybyć już dziś albo jutro

Lub pojutrze, a może za tydzień

Może nieźle przetrzepać nam futro

Nie ma rady, Wiesiek, Wiesiek idzie

A był sierpień, pogoda prześliczna

I tętniło życie w zagajnikach.

Oprócz lisów nikt chyba nie myślał

O nadejściu Wieśka kłusownika

Ale cóż, one żyły dość długo

Łby na karkach miały nie od parady.

I wiedziały, że prędzej czy później

Wiesiek przyjdzie, nie ma na to rady^[1]