W Wiesławie zawrzało więc pochwycił czajnik

Wciąż było mu mało udał się po palnik

Miotając łaciną włóczył konkubiną

Zawsze był świnią ją obarczał winą

A przecież miało być inaczej

Jutro przyniesie pewnie kwiaty

Jutro przeprosi dziś go ponosi

Wieczorem całuje znów rano tarmosi

Nieobce sąsiadom były te odgłosy

Raz bił ją raz lżył ją raz ciągnął za włosy

A przecież miało być inaczej

A przecież kiedyś przynosił kwiaty

Wiesław znużył się wreszcie sięga do lodówki

Znów do palnika przysmaża parówki

Czas bestię nakarmić a imię jej Wiesław

Z matki Bronisławy a ojciec Bolesław

A przecież miało być inaczej

A przecież kiedyś przynosił kwiaty

Później za bardzo zbliżył się do taty

Mego czy twego któż to wie^[3]