W groty lesistej otulony ciszę

O kłamny świat nie troszczę się

Gdy chłodem letnim wietrzyk tchnie

Gdy topól liście z lekka kołysze

Z łagodnym szmerem fale się toczą

Brzeg szmaragdową czarą lśni

W pucharkach srebrnych dając mi

Wodę bez zdrady jasną przeźroczą

O ty zgryzoty nie skryte chmurą

Wieśniacze życie

O ty przetkana cierniem sowicie

Królów purpuro

Przechodzącemu wśród łąk poecie

Kobierca ściele barwną błoń

Zielona flory hojnej dłoń

Misternie tkaną w wiosenne kwiecie

Zbłąkany w leśnych cień wirydarzy

Wsłuchany w dźwięk ptaszęcych pień

Na dworski świat nikły jak cień

Patrzę z uśmiechem pogodnym w twarzy

O ty zgryzoty nie skryte chmurą

Wieśniacze życie

O ty przetkana cierniem sowicie

Królów purpuro^[2]