Mówią podobno, że jest dla artysty, dla artysty, hej

bardzo niedobrze, gdy artyście dobrze jest

Więc bez oporów wietrze porywisty, porywisty, hej

Artyście

śmiało; zamaszyście

w oczy wiej.

Wszak wyświechtany to fakt,

wie, wie, wie wiejący wiatr.

Smutki i żale

pompują talent.

ahaaaaa

Artysta błyśnie,

gdy go przyciśnie

Au!

Jeśli ambicje mistrza pędzla ma artysta A,

garściami sypnij mu wietrze w oczy piach.

A gdy artysta B jakiejś Polihymnii składa skłon,

przywiej donośny mu do ucha dzwonu ton.

Wszak wyświechtany to fakt

wie, wie, wie wiejący wiatr.

Smutki i żale

pompują talent

ahaaaaa

Artysta błyśnie

gdy go przyciśnie.

Dalej więc Zefirku, Bryzo, szkwale wiej,

gdy pod górę wlokę ten ból, hej.

Tak mi źle, gdy mi dobrze jest.

przywiej mi natchnienia purpurowy deszcz.

tada dada tadam

tara ta tadam

tara ta tadam

kiszka marsza gra

gra

 kiszka marsza gra

Dotyczy ten precedens ambarasów, wszystkich, ha.

Nieważne jakim fachem kto napełnia gar.

Więc wietrze porywisty w misji sabotażu swej,

każdemu, śmiało zamaszyście w oczy wiej.

Wszak wyświechtany to fakt

wie, wie, wie wiejący wiatr.

Smutki i żale

pompują talent.

ahaaaaa

Kunsztem człek błyśnie,

gdy go przyciśnie.

Oł nieł

Dalej więc Zefirku, Bryzo, szkwale wiej,

gdy pod górę wlokę ten ból, hej.

Tak mi źle, gdy mi dobrze jest.

przywiej mi natchnienia purpurowy deszcz.

tada ta tadam

tara ta tadam

um tara tara^[1]