Wilia, rusałka, mieszkała wśród skał,

tam ujrzał ją starzec i serce jej dał.

I w niemym zachwycie nie widział już nic

prócz pięknych jej oczu i cudnych jej lic.

Urzeczony jej urodą jej poświęcił serce swe,

dzień za dniem taką piosnkę do niej śle:

Wilio, o Wilio marzenie i sny,

tyś cud stworzony ze słońca i mgły.

Wilio, o Wilio, swe serce mi daj,

a szczęścia odnajdę raj!

Wilio, o Wilio, swe serce mi daj,

a szczęścia odnajdę raj!

Cudna rusałka podała mu dłoń,

zawiodła, gdzie kwiatów upaja go woń.

Tam jednak zwodnica zmąciła czar ten,

bo nagle zniknęła, zniknęła jak sen.

Zaginęła w wodnej toni, próżno biedny szuka jej,

dzień za dniem taką piosnkę do niej śle:

Wilio, o Wilio marzenie i sny,

tyś cud stworzony ze słońca i mgły.

Wilio, o Wilio, spójrz, jak serce drży,

bez ciebie ból, smutek, łzy!

Wilio, o Wilio, spójrz jak serce drży

bez ciebie ból, smutek i łzy!

Bez ciebie smutek i łzy!^[1]