Witaj Boże utajony, Zbawicielu nasz drogi,

Tobie pokłon oddajemy, zgromadzeni w Twe progi.

Chryste Jezu pod tym cieniem,

Żebrzemy Cię naszym pieniem,

Z serca wołając do Ciebie:

Ratujże nas w potrzebie!

Tyś pod przymiotami chleba ukrył Siebie całego,

Byś tym świętym Sakramentem mógł nasycić każdego:

Na ołtarzu przemieszkujesz,

Swe nam Ciało ofiarujesz,

Wzywasz: „Pójdźcie obciążeni,

Będziecie posileni”.

Nie widzą Cię oczy nasze, ale serce pojmuje,

Że tu jest Bóg utajony, który nas zachowuje:

Tu jest Baranek niewinny,

Który gładzi nasze winy,

Tu jest Jezus ukochany,

I Pan nad wszystkie pany.

Mógłżeś więcej co uczynić dla nas niegodnych, Panie,

Podjąwszy śmierć dałeś się nam jeszcze na pożywanie:

Miłość Twoja choć wszechmocna,

Więcej dać nie była mocna;

Co być mogło, to się stało,

Dałeś z bóstwem Swe Ciało.

Ciebie tedy uwielbiamy w Najświętszym Sakramencie,

Który w życiu nas posilasz i w ostatnim momencie:

Dajemy Ci pokłon, pienia,

Nagradzając te zelżenia,

Które niegodni sprawują,

Gdy Cię w grzechu przyjmują.

Niech Ci będzie w nieskończone wieki chwała, o Boże,

Za taki dar, nad który nic większego być nie może:

Pozwól, gdy Cię w znaku chleba

Czcimy, dostać się do nieba,

Byśmy na twarz Twą patrzyli,

I wiecznie Cię chwalili.^[1]