Witaj, Pani, my poddani do stóp padamy,

Lecz nie inne mamy prośby, które składamy,

Tylko serca skruszone oddajem uniżone,

Przyjm te dary, serc ofiary, o Pani święta.

Jest to jawna, żeśmy z dawna dług zaciągnęli,

Gdyśmy z czystych, macierzystych rąk Szkaplerz wzięli.

I dobrze nam w tej barwie, bo tych piekło nie zarwie,

Co Szkaplerzem, jak puklerzem, są uzbrojeni.

Ale za te, tak bogate orderu znaki,

Cóż Ci damy? Nic nie mamy, ziemskie żebraki,

Tylko duszę i ciało, weźże, choć to za mało,

A tak będzie głośne wszędzie, żeśmy poddani.

W tym orderze, kto go bierze, znak ma zbawienia,

Że nie zginie, owszem minie piekła płomienia,

Przed ognistym piorunem, zasłoni nas tem Runem,

Nie ma szkody z ognia, wody, kto tę tarcz nosi.

Więc tej Pannie, nieustannie śpiewajmy dzięki,

Żeśmy taki znak nad znaki, wzięli z Jej ręki,

Szkaplerza się trzymajmy, a Maryi wzywajmy,

Z Jej opieki żyć na wieki z Bogiem będziemy.^[1]