Witaj krynico dobra wszelakiego,

Najmilsza Rano Serca Pana mego,

/Rozpal oziębłe serce me miłością,

I napełnij je niebiańską słodkością./bis

Sprawże, ażebym w tem wygnaniu świata,

W Tobie zostawał przez me wszystkie lata,

/Serce Jezusa włócznią przebodzone

Niechaj przy śmierci w Tobie mam obronę./bis

O Rano święta, Rano uwielbiona,

Bądźże na wieki od nas pochwalona;

/A przez wylaną dla mnie krew i wodę,

Daj w utrapieniu pomoc i ochłodę./bis

Posilaj tą krwią w siłach zemdlonego,

A wodą obmyj grzechem zmazanego,

/Ażebym nie wpadł kiedy piekielnemu

W paszczękę srogą smokowi strasznemu./bis

Rano najsłodsza Serca Pana mego,

Źródło miłości i dobra wszelkiego,

/Zalej czyśćcowe ognie krwi potokiem

Uszczęśliw duszę chwały Twej widokiem./bis

Błogosław wszystkim, którzy Cię miłują,

Którzy Twe Serce wsławiać usiłują,

/Zawrzyj ich wszystkich, najłaskawszy Panie,

W otwartej Serca Najsłodszego ranie./bis

A ja przed Tobą dziś to obiecuję,

„Kochać Cię będę!” I to zapisuję

/Na sercu mojem, nie chcąc nic inszego

W niebie, na ziemi prócz Ciebie samego./bis

Odbierz mi wszystko, co mam przyjemnego,

I karz na świecie; dość szczęścia mojego.

/Gdy mi dasz serce pełne Twej miłości.

Nadto nie żądam lepszej pomyślności./bis

O to Cię tylko proszę Boga mego,

Mnie nie oddalaj od Serca Twojego,

/W Niem me dziedzictwo, w Niem moje mieszkanie.

W Niem moja ufność, w Niem moje kochanie./bis

Dusza w mem ciele zawsze tęskni sobie,

Pragnąc być wolną, pragnie spocząć w Tobie.

/Przytul więc Jezu mnie do Serca Twego,

W Niem żyć i umrzeć pragnę z serca mego./bis^[1]