Dokąd płyniesz białą falą,

dokąd niesiesz słońce złote,

może chłopcy cię szukają,

by prosić cię o wodę.

Tu, nad wodą, tu wieczorem,

gdy się ktoś pochyli nisko,

twoje myśli poznać może

niespokojna rzeko Wisło,

rzeko Wisło.

Czy pamiętasz, jak na brzegu,

tam, gdzie olchy teraz rosną,

obmywałeś srogie rany

tym, co nieśli tobie wolność.

Czy pamiętasz tych zmęczonych,

co na brzeg twój powracali

i jak matkę, i jak żonę

ciebie, rzeko, całowali,

całowali.

Dokąd biegniesz białą falą,

jakie niesiesz sny o świecie.

Tobie polne świerszcze grają

poloneza w złotym życie.

Tobie panny niosą wianki,

żebyś im wróżyła przyszłość,

a więc witaj o poranku,

najpiękniejsza moja Wisło,

rzeko Wisło.^[1]