Nad srebrnym ruczajem u wzgórza,

Gdzie brzoza pochyla się biała,

Zosienka prześliczna, jak róża

Na chłopca za płotkiem mrugała.

Niby to szukała stokrotek,

Gdzie modra przewija się struga;

Choć oczka jej biegły za płotek.

Wlazł kotek na płotek i mruga,

Piękna to piosenka niedługa!

A chłopiec, a piękny,

a hoży wzrok jego do głębi przenika,

Na licu mu igra blask zorzy,

I patrzy i kręci wąsika.

Na rozkaz tak pięknych szczebiotek,

Z nas każdy posłuszny jak sługa;

Więc chłopiec przesadza opłotek:

Wlazł kotek na płotek i mruga,

Piękna to piosenka niedługa!

Już przy niej, już gwarzy, już ściska!

Ej, z chłopca to istna pokusa!

Daj pokój! bo patrzą ludziska!

Daj pokój! Ba! Ukradł całusa.

To istny kot z niego, nie kotek;

Lecz ze mną rozprawa niedługa!

A ruszajże sobie na płotek!

Wlazł kotek na płotek i mruga...

I poszedł, skąd przyszedł chłopczyna;

A po cóż kradł całusa, jak złodziej?!

Ba, ale figlarna dziewczyna,

jak dawniej na wzgórze przychodzi.

I niby to szuka stokrotek,

Gdzie modra przewija się struga,

Choć oczka jej biegną za płotek...

Wlazł kotek na płotek i mruga,

Piękna to piosenka, niedługa,

Piękna to piosenka, niedługa!^[1]