Gdy przez woalkę bladą spoglądam

to sam nie wierzę, że byłaś ze mną…

nawet słów nie pojmuję, wiesz?

które do mnie mówisz tak gorzko

choć marzenia spełniły się

ja odbieram je tak jak clowna – na słodko

głuchonieme serca szalone

z boku patrzę na nie i widzę

że nie pragną się wcale oboje – wolą ciszę…

załzawione rzucone w górę

zatrzymane, nie wiem dlaczego?

takie szczere, związane sznurem

własnym ego!

i tak za tobą przewracać chcę

znów kolejną łódkę z papieru

a na głowę z papieru zrób mi… kapelusz

wtedy batem pogromię dni

te co nie chcą o nas nic słyszeć

choć ja do nich podnoszę wzrok

krzyczą do mnie wciąż – bądź ciszej!

głuchonieme serca szalone

z boku patrzę na nie i widzę

że nie pragną się wcale oboje

wolą ciszę…

załzawione rzucone w górę

zatrzymane, nie wiem dlaczego?

takie szczere, związane sznurem

własnym ego!^[2]