Ktoś kiedyś na tyle mądry był

i w proste słowa ubrał coś,

co w dziwności swej nieopisane

nikt nie chce kochać,

wszyscy kochać boją się,

a każdy chce być kochany.

nie zatrzymuj swoich łez,

niech spłyną aż do końca,

po same brzegi wypełniony

w swoich łzach od dawna toniesz

i jak w najpiękniejszym cudownym krajobrazie,

patrząc się na ciebie wiem,

że najbardziej lubię w twojej twarzy

wodospady łez.

w twoich spłakanych oczach jest coś,

co pragniesz ukryć

w przedziwnej tej spowiedzi,

jest ci chyba naprawdę ciężko

skoro już nie chcesz nawet,

nie chcesz o tym mówić.

nie zatrzymuj swoich łez...^[2]