Odeszli za najdalszy horyzont

Nie pytał ich nikt,

czy chcą, czy też nie.

Żołnierz, cywil, partyzant.

Odeszli.

A może jednak nie...

Wracają tu

każdego dnia,

choć minął czas,

gdy noc i mgła

nad światem trwała tyle lat.

Oni wracają,

są wśród nas.

Wracają tu

i w szumie drzew

znów słychać marsz,

znów słychać śpiew:

„Rozkwitały pąki białych róż,

wróć, Jasieńku...”

Dosyć! Dosyć już!

Odeszli za najdalszy horyzont

Nie pytał ich nikt,

czy chcą, czy też nie.

Żołnierz, cywil, partyzant.

Odeszli.

A może jednak nie...

Wracają tu

każdego dnia,

bo tamten czas

wciąż jeszcze trwa

w pamięci, którą zatruł los.

Oni wracają,

z nami są.

Wracają tu

i w szumie drzew

ostrzega nas

ich cichy śpiew,

że kłamstwem były

słowa te:

„bo na wojence nie jest źle...”

Odeszli za najdalszy horyzont.

Nie pytał ich nikt,

czy chcą, czy też nie.

Żołnierz, cywil, partyzant

Wracają tu,

wracają tu.^[1]